Vorige week was het ‘boekenfestijn’ in de Rai in Amsterdam, een jaarlijks uitje voor mij om boeken te kopen (wat ik het hele jaar ook wel doe, daar niet van). Lekker goedkoop.

Een van de boeken die m’n intresse gewerkt had, en dus had aageschaft was ‘Wij Zijn Iran’ van Nasrin Alavi. Een Nederlandse vertaling van ‘We Are Iran’, een boek over de Iraanse (web)blog scene.

Uitgegeven in 2005, verteld het naar aanleiding van snippets uit Iraanse blogs over de situatie en veranderingen die in Iran spelen. Zonder de bril van censuur die de Iraanse overheid geeft over de reguliere media.

Ik ben nog druk aan het lezen, maar hier alvast een enkele quote:

29 Oktober 2003
Mijn dochter wilde een neuspiercing. Ik had daar bezwaar tegen en zei dat ze daar spijt van zou krijgen en dat ze moest wachten tot ze iets ouder was, als ze daar zelf over mocht beslissen. Ze keek me aan en zei: ‘Een neuspiercing is niets bijzonders. Misschien krijg ik er uiteindelijk wel spijt van… maar dat is niet het einde van de wereld. Het is maar een kleine wens. Door het te verbieden maak je van een kleine wens mijn ultieme droom. Waarom wil je dat ik onbetekende dromen heb? Als ik die kleine wensen kan vervullen en niet opgroei met zulke onbetekende dromen, denk je niet dat me dan een beter leven wacht?’
*
Ook wij hebben zulke onbetekende wensen gekoesterd, die zelfs toen we groot waren niet zijn uitgekomen. Zo vaak wilden we ergens heen en dan mochten we niet, zodat het een droom werd. Zo vaak hebben ze het ons zelfs verboden te rennen. Het is zelfs zover gekomen dat we niet eens heel kleine stapjes mochten doen…
– http://faeze.blogspot.com/