Als goede burger en arbeider (ok, zzp’er), besloot ik gisteren naar een 1 Mei demonstratie te gaan. Demonstreren voor betere arbeidsvoorwaarden en tegen dat de armen de crisis mogen betalen. Met prachtig weer, wat eten en drinken en m’n camera ging ik naar Utrecht.
Het Domein in Weesp hield opendag op Zaterdag 16 April. Het was een dag vol kunst en kunstige objecten, vermaak voor kinderen en lekker eten.
Ik ben geen voorstander van representatieve democratie, er is niemand behalve mijzelf die mij kan representeren (wat voor mij ook al een knap staaltje is ;). Ook geloof ik niet in single-issue-partijen binnen dit stelsel. En toch stem ik de piraten partij. Immers, alle van de overige partijen hebben minimaal 1 standpunt waar ik dermate sterk tegen ben, is het niet op heb gebied van Privacy of Eigendomsrecht dan is het wel op een groen, migratie of educatie gebied.
Entree single-issue-partijen.
Natuurlijk gaat regeren om meer dan alleen een paar issues, en heb je bij een single-issue-partij compleet geen idee hoe deze daar mee om gaan. Echter bij de andere partijen weet je dat ze fout gaat op minimaal een aantal punten, en dan weet je niet welke punten ze laten varen bij de coalitie-vorming. Zoals ik al aangaf, niemand dus zeker niet iemand uit een partij kan mij representeren, dus kies je voor issues, en de piraten-partij (danwel evt nog partij voor de dieren) is de partij met de minst aantel issues waar ik op tegen ben.
Waarom uberhaubt stemmen?
Goed punt, als je niet gelooft in een democratie, danwel een representatieve democratie, waarom zou je er dan aan mee doen? waarom niet blanco stemmen als stem tegen de democatie?
Blanco stemmen valt amper op, het is alsof je een demonstratie loopt met tientallen en niemand die er om geeft. Daarnaast is het een simpele actie om te stemmen, en ik geloof wel in multi-vector-machtsgebruik, hoe minimaal de macht ook is. Zolang de moeite maar in proportie staat met het effect. In het geval van stemmen is het effect laag, maar de hoeveelheid moeite ook.
Onze democratie is wellicht rot, bad-by-design, oneerlijk en zat meer, en je zou kunnen beargumenteren dat men politiek-actiever zou zijn als je in een politiestaat zit. Maar dit is waar nu mee te maken hebben, en stemmen en het beinvloeden van de partijen zijn wel degelijk nog machtsmiddelen die enig impact kunnen hebben. En dan is het gewoon afwegen hoeveel moeite het kost tenopzichte van de resultaat en of je die moeite er dan in wil steken.
En stemmen is simpel, zeker met potlood en papier. Daarom stem dit keer de PiratenPartij (of misschien wel de PVDD)
Uitgegeven in 1983 door een onbekende uitgever is ‘Kuifje in El Salvador’. Een politieke parodie grotendeels opgebouwd uit originele werken van Hergé.
Het stripwerk is een politieke boodschap tegen de onderdrukking in El Salvador. Kuifje en Haddock brengen onbedoeld een lading wapens naar El Salvador waardoor ze daar in de locale strijd verwikkeld worden. Het verhaal speelt zich voornamelijk af rond Kapitein Haddock. waar Kuifje de rol speelt van sceptische meewerker met de staat (opzoek naar een of ander zegel), Raakt Haddock in contact en begaan met de lokale bevolking.
Hierbij de ‘kleine’ png bestanden in zip-file:
Torrent met groot formaat png bestanden.
http://thepiratebay.org/torrent/5067314 (currently offline)
Bladerend door een oud kookboek kwam ik het volgende tegen:
Philips advertentie (klik om te lezen)
Een oude Philips advertentie. Grappig en fout, daarnaast tekenend voor hoe toen het beeld van de vrouw was. Geeft ook wel aan hoe weinig vooruitstrevend commercie is/was op het gebied van politiek.
Quote:
“Het is met grote en gerechtvaardigde trots, dat iedere huisvrouw de keuken aan haar gasten toont. Het fornuis, de potten en pannen, kortom de gehele inventaris is een deel van haar geluk, dat ze voor geen geld zou willen missen.”
Nu ben ik ook wel blij met een goede keuken hoor, niks mis met lekker koken. Maar om het nu meteen een deel van je geluk te noemen. ‘t Heeft wel een ‘heerlijk ouderwetse’ uitstraling. Erg typerend, voor tijden die gelukkig voorbij zijn. :)
Het is al weer een lange tijd terug dat ik het boek ‘Momo en de tijdspaarders‘ van Michael Ende heb gelezen. Volgens mij is het nog langer terug dat ik naar het theater ben geweest, schandalig eigenlijk.
Nu lees ik zelden boeken meer dan 1x (al is momo daar 1 van), maar het theater blijf ik toch wel leuk vinden. En doe ik eigenlijk dus veel te weinig. binnenkort weer eens rondkijken.
De voorstelling zelf was erg goed, natuurlijk mis je een aantal onderdelen, maar het is niet makkelijk zo’n dik boek op het toneel te krijgen. Ze hebben de kern van het verhaal ook erg goed overgebracht, mooi gespeeld en erg spannend.
Ik zowel het boek als de voorstelling, erg aanraden:
Meer informatie: http://www.het-filiaal.nl/momo/
Beetje laat, maar aanstaande vrijdag de 6e Maart 2009. Is dus de Jaarlijkse Nederlandse Perl Workshop. Meestal boeiend, altijd gezellig. In middels is het programma ook redelijk vol en online te bezichtigen.
http://www.perlworkshop.nl/nlpw2009/schedule
Verder geef ik dit jaar zelf ook een praatje over m’n HealthMatrix, waarvan ik voor vrijdag nog hoop een release te doen. De huidige release is niet heel optimaal.
Mocht je vrijdag dus nog tijd hebben, schrijf je dan nog vooral in!
Vorige week was het ‘boekenfestijn’ in de Rai in Amsterdam, een jaarlijks uitje voor mij om boeken te kopen (wat ik het hele jaar ook wel doe, daar niet van). Lekker goedkoop.
Een van de boeken die m’n intresse gewerkt had, en dus had aageschaft was ‘Wij Zijn Iran’ van Nasrin Alavi. Een Nederlandse vertaling van ‘We Are Iran’, een boek over de Iraanse (web)blog scene.
Uitgegeven in 2005, verteld het naar aanleiding van snippets uit Iraanse blogs over de situatie en veranderingen die in Iran spelen. Zonder de bril van censuur die de Iraanse overheid geeft over de reguliere media.
Ik ben nog druk aan het lezen, maar hier alvast een enkele quote:
De kort film ‘Privacy Matters’ die afgelopen week uitkwam is nu te zien op de website: http://www.privacymatters.nl/
Zeker de moeite waard om even te kijken.
